Knez Mihailo Obrenović u istoriji je ostao upamćen i kao  čovek za kojeg se sa pouzdanjem moglo reći da je, zahvaljujući svom izgledu, imao mnogo obožavateljki.  Nažalost, ostao je i upamćen kao srpski vladar čiji se ljubavni život uvek završavao krahom. Ljubav zbog koje je i život izgubio zvala se Katarina Konstantinović.

Ljubav prema ženama Mihailo je nasledio od oca Miloša, stim da se pogledi na ljubav njih dvojice potpuno razlikuju. Dok je Milošev odnos prema ženi bio više u skladu sa narodnom epskom, dotle je Mihailo ljubavi proživljavao burno, dugo, i zbog žena ozbiljno patio. Daleko od epike, njegov ljubavni život je pre bio elegija. S obzirom na to da je odrastao u velikim evropskim prestonicama, melanholična crta mogla bi se pripisati i vaspitanju ili trendu sredine veka, ali je naš pesnik-vladar, ili vladar-filozof iz svojih ljubavnih patnji crpeo i inspiraciju, pa su nam u nasleđe ostale ne samo priče, već i pesme. Jedna od najpoznatijih, koju će kasnije komponovati Kornelije Stanković, a horovi širom Evrope rado pevati, je Što se bore misli moje.

Knez je imao tri velike ljubavi - Marija Berkhauz, sa kojom je dobio sina Velimira, Julija Hunjadi, zakonita supruga, i Katarina Konstantinović (1848 - 1910), unuka Jevrema Obrenovića, rođenog brata kneza Miloša. 

Nakon kraha prve dve ljubavi i sloma braka sa knjeginjom Julijom, knez se u četrdesetim godinama ponovo zaljubljuje u šesnaestogodišnjakinju. Da stvar bude gora, devojčica je bila njegova rođaka, sestra u trećem kolenu, Katarina Konstantinović. 

Mnogi današnji izvori tvrde da je Katarinu u knežev ljubavni zagrljaj gurnula ni manje ni više nego njena majka Anka, Mihailova sestra od strica. Pretenzije da ćerku postavi uz kneza Mihaila, Anka je imala oduvek, ali značajnija prilika ukazala se nakon bratovljevog razvoda sa mađarkom groficom 1960. godine.

Kako je Katarinina i Mihailova ljubav rasla tako je paralelno rasla i ogorčenost državnika i predstavnika Crkve, zbog čega se jedno vreme sve odigravalo u tajnosti.  Godinama su razmenili medaljone sa slikama i ostale, za to doba, uobičajene znake naklonosti. „Njihova stvar” bile su šetnje Topčiderom, pre svega stazama koje nisu bile utabane i poznate mnogima, a jedna takva šetnja po kneza kasnije se završila kobno.

 Vest o budućem braku rođaka nisu oduševljeno primile ni Vlada ni Crkva, zbog čega je čak državni položaj 1867. godine izgubio i istaknuti srpski državnik Ilija Garašanin. Dok je Rusija protestvovala zbog smene Garašanina, narod je sve više ispoljavao nezadovoljstvo zbog odluke o sklapanju braka sa rođakom.

Međutim, Ankina nada da će Katarina postati kneginja nikada se nije obistinila. Prilikom jedne šetnje Košutnjakom izvršen je atentat na kneza Mihaila Obrenovića. Tog  29. maja 1868. godine knez se šetao u društvu verenice Katarine, sestre Anke i babe Tomanije kada su se iznenada pojavili braća Pavle i Kosta Radovanović u svečanim crnim odelima, cilindrima na glavama i uperenim pištoljima u pravcu kneževe kočije. Knez Mihailo je odmah ubijen, Katarina je bila samo ranjena, ali je njena majka, nakon što se hrabro borila sa svojim naoružanih napadačem, takođe ubijena. Jedino je baba Tomanija prošla neozleđeno.

Anka/wikepedia

Nakon pogibije kneza Mihaila, iste godine, Katarina se udaje za ministra vojnog generala Milivoja Petrovića Blaznavca. U braku sa 24. godine starijim suprugom Katarina je dobila sina Vojislava i kćerku Milicu, koja je umrla još kao dete. Ni taljubav nije dugo trajala, svega pet godina. Po smrti supruga, preudaje se za svog rođaka (majčin brat od ujaka), Mihaila Bogićevića Ociku sa kojim odlazi iz Srbije. Zbog ljubavi prema sinovljevom prijatelju napušta supriga. Život ponovo započinje sa 18 godina mlađim čovekom, a finansijsku pomoć je primala od svog sina, kao i od svoje bogate polusestre, Simke, koja je bila supruga rumunskog političara Aleksandra Lahovarija.

Buran život Katarine Konstantinović zavšio se 1910. godine u Nišu, gde je njen sin Vojislav bio stacioniran kao vojno lice. Neki izvori navode  da je tokom Katarinine sahrane, na mestu gde se nalazila stara beogradska Skupština, konji koji su vukli pogrebnu kočiju su stali i odbili da nastave put. Oni koji se sećaju govorili su da su konji na istom mestu stali i onog dana kada je knez pošao u svoju poslednju šetnju Topčiderom.

M.Đ