Veliki srpski filmski, televizijski, radio i pozorišni glumac Ljubomir Ljuba Tadić je rođen 31. maja 1929. godine u Uroševcu, gde je njegov otac predavao istoriju u gimnaziji.

Imao je tri brata, 1933. godine ostali su bez oca, pa ih je u teškim uslovima podizala majka. Na novoosnovanoj Pozorišnoj akademiji u Beogradu diplomirao 1953. godine, u klasi profesora Joze Laurenčića. U toj prvoj posleratnoj generaciji bili su i Rade i Olivera Marković, Slobodan Cico Perović, Stojan Dečermić i Bora Todorović.

 Glumom je počeo da se bavi u pozorištu „Joakim Vujić“ u Kragujevcu, a igrao je i u Beogradskom dramskom pozorištu, Narodnom pozorištu u Beogradu, Jugoslovenskom dramskom pozorištu, Ateljeu 212, u alternativnom pozorištu „Magaza“ koje je zajedno sa svojom trećom suprugom, glumicom Snežanom Nikšić, osnovao 1983 . godine.

Ostvario je veliki broj filmskih i televizijskih uloga, ali je prvenstveno bio pozorišni glumac. Počeo je u kragujevačkom pozorištu “Joakim Vujić”, sa svojih 15 godina, a zatim je prešao u Beograd, gde je igrao u najuglednijim teatrima - u Beogradskom dramskom, Jugoslovenskom dramskom, Narodnom pozorištu, u Ateljeu 212… Godine c1983. osnovao je i vodio alternativno pozorište “Magaza”.(sa suprugom Snežanom Nikšić). Godine 1990, sa glumcem Radetom Šerbedžijom, pokrenuo je privatno pozorište - Preduzeće za pozorišne poslove (PPP).

U karijeri je snimio oko 70 filmova, osvojio je četiri «Zlatne arene» u Puli, ali je najviše voleo pozorište. Bio je prvoklasan akter u klasičnom teatru, neprevaziđeni Kralj Lir, Sokrat, Otelo, igrao je Vladimira u prvoj postavci “Čekajući Godoa” u Beogradu, 1956. godine, u prvoj sezoni u Ateljeu 212, što je bilo prvo izvođenje u Istočnoj Evropi. U ovom teatru je odigrao i svoju poslednju ulogu, Kralja Lira. Više od 500 puta nastupio je u čuvenoj “Odbrani Sokratovoj i smrti”.

Ime Ljube Tadića danas nosi velika scena Jugoslovenskog dramskog pozorišta.

Ljuba Tadić je dobitnik mnogobrojnih i najznačajnijih nagrada i priznanja: Sedmojulska nagrada, najviša nagrada koja se dodeljivala u Srbiji, 1970. godine, «Dobričin prsten», najviša glumačka nagrada za životno delo, 1980. godine, Nagrada „Pavle Vuisić“ za izuzetan doprinos domaćem filmu, 1996. godine, Sterijina nagrada za ulogu u predstavi „Na rubu pameti», 1964. godine, Statueta «Joakim Vujić», za izuzetan doprinos razvoju pozorišne umetnosti Srbije, 1985. godine.

Vrhunske uspehe postigao je na Pulskom festivalu, gde je osvojio 4 „Zlatne arene i to: 1956, 1964, 1968, 1975. godine i to: Zlatna arena za najbolju glavnu mušku ulogu u filmu „Veliki i mali“, 1956. godine, Zlatna arena za najbolju glavnu mušku ulogu u filmu „Marš na Drinu»  1964. godine, Zlatna arena za najbolju glavnu mušku ulogu u filmovima „Pre istine» i „Vuk sa Prokletija» 1968. godine i Zlatna arena za najbolju glavnu mušku ulogu u filmovima „Strah» i „Doktor Mladen» 1975. godine.

Slavodobitnik je i Filmskih susreta u Nišu, gde je osvojio sledeće nagrade i to: Nagrada «Car Konstantin» za ulogu u filmu „Pre istine» 1968. godine, Nagrada «Car Konstantin» za ulogu u filmu“Doktor Mladen» 1975. godine.

Nosilac je i  Nagrade za životno delo Fondacije „Braća Karić“, 2004. godine.

Preminuo je 28. oktobra 2005. godine u Beogradu, a sahranjen je u Aleji velikana na beogradskom Novom groblju.

Živomir Milenković