Srpska pravoslavna crkva i njeni vernici danas obeležavaju praznik Sveti prorok Jeremija, jednog od velikih starozavetnih proroka, rođenog šest vekova pre Hrista, nedaleko od Jerusalima.

Prema narodnom verovanju, Sveti Jeremija smatra se zaštitnikom od zmija i drugih gmizavaca, pa su se u srpskom narodu uz ovaj praznik razvili brojni običaji i verovanja.

Sveti prorok Jeremija započeo je svoju proročku službu veoma mlad, već u 15. godini života, oko 630. godine pre Hrista. Zbog svojih proročanstava često je bio proganjan, zatvaran i u nemilosti tadašnjih vlasti, ali je među narodom uživao veliko poštovanje.

U svojim proročanstvima najavljivao je stradanje Gospoda Isusa Hrista, kao i pad Jerusalima i ropstvo pod Vaviloncima. Predanje kaže da je u vreme cara Sedekije nosio jaram oko vrata i prolazio kroz Jerusalim upozoravajući narod na stradanje koje dolazi.

Posle propasti Judejskog carstva, Jeremija je sa grupom Jevreja otišao u Misir, gde je nastavio da propoveda. Prema predanju, stradao je mučenički, pošto su ga kamenovali oni kojima je prorokovao propast idola i dolazak Bogorodice sa Hristom.

Njegove mošti su, prema predanju, kasnije prenete u Aleksandriju, a mesto na kojem su počivale uživalo je veliko poštovanje među vernicima.

U narodu je ovaj praznik poznat i po običajima koji se odnose na zaštitu od zmija. Prema starom verovanju, na dan Svetog Jeremije ne treba koristiti češalj, iglu, konac ili britvu, kako se tokom godine ne bi „prizivale“ zmije.

U pojedinim krajevima Srbije postoji običaj da ukućani ujutru lupaju u šerpe ili tiganje, izgovarajući reči kojima se, prema verovanju, teraju zmije daleko od kuće i imanja.

Takođe, veruje se da na ovaj dan ne treba ostavljati odvezane pertle ili konce, kako se „ne bi vukle zmije“ za ukućanima tokom godine.