Književnik Slobodan Danko Popović rođen je u Aranđelovcu 19. avgusta 1928. godine, a umro 7. avgusta 2009. u Beogradu. Bio je potomak čuvenog prote Atanasija koji je 1804. godine zakleo Karađorđa i srpske ustanike.

Osnovnu školu i Gimnaziju završava u rodnom Aranđelovcu, nakon čega upisuje Pravni fakultet u Beogradu. Posle završenih studija zapošljava  se u  Ministarstvu odbrane Republike Srbije u Odeljenju vojnog arhiva. 

Iako po obrazovanju pravnik, po zanimanju je bio i ostao zapamćen kao najpoznatiji srpski prozni i dramski književnik. Autor je više romana, knjiga pripovedaka i eseja, radijskih i filmskih scenrija, od kojih je najpoznatiji roman „Knjiga o Milutinu“.

Početkom šezdesetih godina prošlog veka počeo je da objavljuje priče i piše romane, knjige pripovedaka „Svečanosti“ (1962), „Kukurek i kost“ (1976), romane „Čarapići“ (1969), „Oficiri“ (1979), „Kuća Lukića“ (1980), priča o praznim srpskim selima i rasejanju, „Knjiga o Milutinu“ (1984), „Gospodari“ (1985), „Udovice“, „Svinjski ujed“, „Konak u Kargujevcu“, esejistiku i publicistiku – „Vreme laži“, „Događanja i priviđenja“, „Nespokojni“, „Na krstu i raskršću“, „Seobe stare i nove“, „Božuri i trnje – Monografija o porodici Dželetović“, a poslednje objavljena je „Četiri vetra – pisma prijatelju u Torontu“ (2004). Autor je više radijskih drama i filmskih scenarija – „Čaj od lipovog drveta“, „Hajduk“  Aleksandra Petkovića, nastao po motivima proze Svetolika Rankovića, a najzapamćenija ostala je televizijska drama „Karađorđeva smrt“ Televizije Beograd iz 1984. godine. Po tekstu romana „Konak u Kragujevcu“ izvedena je i pozorišna predstava.

Kao najautentičniji pisac Šumadije, u delima je spojio  ratnike, državnike, umetnike i pisce rodnog kraja.

Danko Popović dobitnik je priznanja „Stražilovo“, „Isidora Sekulić“, Smotre umetnosti „Mermer i zvuci“ i „Stefan Prvovenčani“, koja se dodeljuje za trajni doprinos nacionalnoj kulturi. Narodni muzej u Aranđelovcu ustanovio je 2011. godine književnu nagradu „Danko Popović“ koja se dodeljuje svake godine u okviru manifestacije „Pod Dankovom lipom” za najbolju knjigu proze na srpskom jeziku.

Na večni počinak, u porti Bukovičke crkve, ispratio ga je veliki broj poštovalaca, akademika, književnika, kulturnih i javnih radnika, Njihova Visočanstava princ Vladimir i princeza Brigita, Matija Bećković, Dobrica Erić, Vuk Drašković, Vojislav Koštunica i druge ličnosti javne i političke scene Srbije, opelo su služili Mitropolit crnogorsko - primorski Amfilohije i Episkop šumadijski Jovan sa sveštenstvom.

Lj.Marković