Dobrica Erić rođen je 22. marta 1936. godine u selu Donja Crnuća u Gornjoj Gruži (Gornji Milanovac), a umro 29. marta 2019. godine u Beogradu. Bio je veliki srpski književnik, pesnik, prozni i dramski pisac.

Poznati srpski književnik rođen je u porodici šumadijskih seljaka, od oca Miloša i majke Radmile. Završio je četiri razreda Osnovne škole u selu Vraćevšnica. Čuvajući stada i obrađujući zemlju u rodnom kraju, gde je proveo veći deo mladosti, nalazio je najveću inspiraciju za pisanje. Autor je više romana, pet knjiga lirske proze, 23 zbirke pesama, pet pozorišnih drama, preko 40 knjiga za decu. Zaslužni je umetnik grada Beograda.

Kako je znao da kaže, bavio se raznim zanatima, ali mu je pisanje išlo  od ruke.

Tako je ljubav prema deci i živopisnoj prirodi šumadijskog kraja pretočio u stihove. Prva objavljena je zbirka pesama „Svet u Suncokretu“ 1959. godine. Godišnja doba, bašte, šljivike i sokake rodnog mesta, Šumadije i cele Srbije, Erić je kroz pesme približio i onim naraštajima koji nisu odrastali na selu, pa čak ni na ovim prostorima. Njegova lirika bliska je i deci i odraslima, pa je zbog toga postala nezaobilazan deo školske lektire.

U radnom veku napisao je više od stotinu knjiga poezije, proze, antologija, slikovnica i drugih, koja su  prodata u tiražu od milion primeraka. Dosta ih je prevedeno na strane jezike. Najpoznatija dela su mu „Vašar u Topoli“, „Stari seljački kalendar“, „Slavuj i sunce“, „Dolina Suncokreta“, „Razapeta zemlja“, „Bajka o caru pčelaru“ i mnoge druge. Nosioc je mnogobrojnih priznanja, kao što su: Goranov vijenac, Mlado pokolenje,  Orden zasluga za narod 1977. godine, nagrada Zmajevih dečjih igara,  nagrada Vukove zadužbine, nagrada Milan Rakić, Zmajeva nagrada i Povelja Zmajevih dečjih igara, Nagrada Neven, Matićeva povelja, Nagrada za životno delo u oblasti umetničkog stvaralaštva o selu i seljaštvu, Zlatni prsten festivala Bulka  Zlatna potkovica i zvanje Vitez čarapanije u Kruševcu, Zlatni ključ Smedereva, Nagrada Srpske knjige, Zlatni leptir i Vitezova povelja za životno delo u književnosti za decu, najviša priznanja zavičajnih gradova, Gornjeg Milanovca, Topole i Knića. Diploma redovnog člana ruske Petrovske akademije dodeljena mu je u Sankt-Peterburgu 2012. godine. Zvanje Vitez od duha i humora (Gašin sabor, 2018), dodelili su mu Centar za umetnost stripa Beograd pri Udruženju stripskih umetnika Srbije i Dečiji kulturni centar Beograd. Upravni odbor Udruženja književnika Srbije ga je 30. marta 2012. godine predložio za dopisnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti.

Dobrica Erić bio je jedan od najznačajnijih predstavnika poezije „seljaka - pesnika“ ovog i prošlog veka. Uz stihove antologijskih pesama sahranjen je u rodnom selu Donja Crnuća.

Lj.Marković